maandag 26 mei 2008
Goed nieuws uit Birma
Tot onze grote schrik hoorden we kort geleden dat een cycloon een enorme ravage had aangericht in Birma. Nog geen jaar geleden waren we daar en hebben er een weeshuis bezocht.. De foto van dat huis, opgericht door Cor Visser, vind je verderop in deze blog. We waren natuurlijk erg ongerust over de situatie in het weeshuis, maar gelukkig ontvingen we afgelopen week het goede nieuws dat de cycloon voorbij is gegaan aan de regio Inle, waar het weeshuis staat. Dat betekent dat de financiële hulp die we eerder hebben gestuurd naar het weeshuis niet verloren is gegaan. Dat is een klein lichtpuntje te midden van alle ellende voor de mensen in Birma. We hopen erg dat de toenemende internationale druk er toe zal leiden dat de militaire junta de macht verliest.
Cohen again!
zondag 30 maart 2008
Accent Praktijkonderwijs Hoogvliet helpt mee!
Op 26 april werd er in Hoogvliet een nieuwe school geopend: Accent Praktijkonderwijs. Bij de opening hebben alle 28 leerlingen van het eerste leerjaar zelf beschilderde olifantjes verkocht aan de bezoekers van de school. De winst die hiermee is gemaakt, 167,00 euro, hebben ze geschonken aan stichting Julia. Dat is een heel bijzonder gebaar.
Paul Hirschel zegt hierover: de leerlingen van Accent hebben problemen met leren op de traditionele manier. Bij Accent leren ze vooral door dingen te doen. Dat zij zich zo hebben ingezet om iets te doen voor andere kinderen, die in moeilijke omstandigheden opgroeien, vind ik echt geweldig. Het zijn kinderen die ze zelf niet eens kennen. Dat geeft me hoop voor de toekomst.
Accent lijkt me een erg speciale school. Het is heel positief dat deze leerlingen zich willen inzetten voor Stichting Julia. Daarvoor wil ik de directeur van de school, Yvonne Laging, en alle leerlingen hartelijk bedanken.
Wil je meer weten over deze bijzondere school, kijk dan op http://www.cvoaccent.nl/.
Paul Hirschel zegt hierover: de leerlingen van Accent hebben problemen met leren op de traditionele manier. Bij Accent leren ze vooral door dingen te doen. Dat zij zich zo hebben ingezet om iets te doen voor andere kinderen, die in moeilijke omstandigheden opgroeien, vind ik echt geweldig. Het zijn kinderen die ze zelf niet eens kennen. Dat geeft me hoop voor de toekomst.
Accent lijkt me een erg speciale school. Het is heel positief dat deze leerlingen zich willen inzetten voor Stichting Julia. Daarvoor wil ik de directeur van de school, Yvonne Laging, en alle leerlingen hartelijk bedanken.
Wil je meer weten over deze bijzondere school, kijk dan op http://www.cvoaccent.nl/.
Cohen en Julia
Door een bijzonder initiatief heeft Stichting Julia deze maand een extra bijdrage van 140 euro ontvangen. Cees Breuer is samen met een aantal vrienden begonnen met een Cohen-project. Het eerste optreden met veel prachtige nummers van Leonard Cohen vond plaats op 16 maart in de huiskamer van Ap en Ellen Klein. Er waren ongeveer 50 mensen. Het was een bijzonder concert. De entreegelden die zij bij elkaar brachten zijn geschonken aan Stichting Julia.
Alle muzikanten en bezoekers: hartelijk bedankt!
Alle muzikanten en bezoekers: hartelijk bedankt!
maandag 14 januari 2008
Het huis van Cor
Cor Visser overleden
Vlak na kerst kregen we een heel droevig bericht: Cor Visser was overleden in Birma. Toen wij afgelopen zomer in Birma (Myanmar) waren en er een weeshuis bezochten, werden we op zijn spoor gezet. In Nederland teruggekomen zochten we hem op in zijn huis in Heemskerk. Hij vertelde er over het weeshuis dat hij aan het Inle-meer had opgezet en over het vreemde land, waar hij al 13 jaar kwam. Het was een boeiend gesprek en wij besloten een donatie te geven voor zijn stichting. Voor ons was dat simpel: een kwestie van geld overmaken op de rekening. Maar daarna werd het ingewikkelder: Cor moest het geld opnemen, in dollars wisselen en dit in zijn kleding en bagage verbergen. In Yangon, de hoofdstad, moest hij dit geld vervolgens wisselen in plaatselijke valuta, wat neerkwam op gigantisch grote stapels biljetten. Deze nam hij dan weer in een sporttas mee naar het Inle-meer en dan kon het weeshuis weer een poosje vooruit. Zo was hij letterlijk een lifeline voor de kinderen in Birma.
Cor is overleden aan een hartstilstand. Veel te vroeg. We zijn nog steeds aangedaan en geschokt door het besef dat hij er niet meer is. De mensen achter zijn stichting Care for Children hebben echter besloten om 'zijn' kinderen in Birma niet te laten vallen en zij zoeken naar wegen om hen te blijven steunen. Ook stichting Julia blijft helpen, ter nagedachtenis aan Cor.
Cor is overleden aan een hartstilstand. Veel te vroeg. We zijn nog steeds aangedaan en geschokt door het besef dat hij er niet meer is. De mensen achter zijn stichting Care for Children hebben echter besloten om 'zijn' kinderen in Birma niet te laten vallen en zij zoeken naar wegen om hen te blijven steunen. Ook stichting Julia blijft helpen, ter nagedachtenis aan Cor.
Fatou in Gambia
Op de laatste dag van het oude jaar zijn we naar Gambia gegaan voor een week vakantie. Een heerlijk land, met lekkere temperaturen. Veel toeristen komen nauwelijks van de stranden af, maar bij Paul begon het na een dag al te kriebelen. Hij wilde 'de wijk in'. Achter de stranden, de hotels en de doorgaande weg naar Senegal liggen de gewone woonwijken van de toeristensteden zoals Kololi en Kotu. Daar sta je op onverharde wegen, tussen de ommuurde huizen. Er zijn gemeenschappelijke waterkranen voor de huishoudens die geen stromend water hebben. Vrouwen en kinderen halen daar emmers en jerrycans met water.
Via via hadden we gehoord dat er in een van deze woonwijken een weeshuis voor kleine kinderen was gevestigd. Hoewel we veel aanwijzingen hadden gekregen (door een parkje heen lopen, een zandpad volgen, bij een winkeltje zie je vanzelf spelende kinderen) bleek het weeshuis voor ons onvindbaar. Maar wel vonden we iemand anders, die onze hulp goed kon gebruiken.
Haar naam was Fatou. Ze had twee weken voor onze ontmoeting haar man verloren en moest nu alleen de zorg dragen voor zes kinderen. De oudste was 14, hij heette Lamin en het jongste kindje was drie jaar. We zijn bij deze mevrouw op visite gegaan. Ze had al bezoek van twee buurvrouwen die haar hielpen in het huishouden. Dat is een gebruik als iemands man is overleden: buurvrouwen komen dan helpen. Het onderkomen van het gezin was een klein huisje zonder stromend water en licht. Er werd gekookt op een houtskoolkacheltje. Het enige dat de pot schafte was rijst. Met Fatou en een buurman die Engels sprak hebben we een tijdje gesproken over haar toekomst.
In Gambia is er eigenlijk maar één oplossing als je je man verliest en alleen moet zorgen voor zes kinderen: je gaat weg uit je huis, want de huur kun je niet meer betalen. Je gaat naar het platte land en probeert daar ergens een stukje land in bezit te nemen, waar je een hut op bouwt. Met een beetje geluk kan je wat groente verbouwen.
We hebben Fatou geholpen met wat geld, zodat ze in ieder geval de eerste week vooruit kon. Meer sturcturele hulp was niet mogelijk, want daarvoor moet je een bankrekening hebben en die had zij natuurlijk niet.
Via via hadden we gehoord dat er in een van deze woonwijken een weeshuis voor kleine kinderen was gevestigd. Hoewel we veel aanwijzingen hadden gekregen (door een parkje heen lopen, een zandpad volgen, bij een winkeltje zie je vanzelf spelende kinderen) bleek het weeshuis voor ons onvindbaar. Maar wel vonden we iemand anders, die onze hulp goed kon gebruiken.
Haar naam was Fatou. Ze had twee weken voor onze ontmoeting haar man verloren en moest nu alleen de zorg dragen voor zes kinderen. De oudste was 14, hij heette Lamin en het jongste kindje was drie jaar. We zijn bij deze mevrouw op visite gegaan. Ze had al bezoek van twee buurvrouwen die haar hielpen in het huishouden. Dat is een gebruik als iemands man is overleden: buurvrouwen komen dan helpen. Het onderkomen van het gezin was een klein huisje zonder stromend water en licht. Er werd gekookt op een houtskoolkacheltje. Het enige dat de pot schafte was rijst. Met Fatou en een buurman die Engels sprak hebben we een tijdje gesproken over haar toekomst.
In Gambia is er eigenlijk maar één oplossing als je je man verliest en alleen moet zorgen voor zes kinderen: je gaat weg uit je huis, want de huur kun je niet meer betalen. Je gaat naar het platte land en probeert daar ergens een stukje land in bezit te nemen, waar je een hut op bouwt. Met een beetje geluk kan je wat groente verbouwen.
We hebben Fatou geholpen met wat geld, zodat ze in ieder geval de eerste week vooruit kon. Meer sturcturele hulp was niet mogelijk, want daarvoor moet je een bankrekening hebben en die had zij natuurlijk niet.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
